2009-12-21
Miałem bardzo fajnego dziadka. Lubił dużo opowiadać o życiu, które wiódł nim technika zapanowała na świecie. Nie było kiedyś komputerów, samochodów, ani telewizorów. Dziadek pracował w fabryce, gdzie produkowano wyroby z tworzyw sztucznych. Robili tam całą masę elementów, które dla mojego dziadka były czymś bliżej nieokreślonym. Nie znał zastosowania tego co robić, ale codziennie przez 10 godzin pracował ciężko. Jego zespół robił wiele rzeczy, ale najważniejsza była obróbka skrawaniem. Też nie wiedział, do czego służy to, co robi, ale postępował według schematu. Przetwórstwo tworzyw sztucznych pracowało przez cały dzień, na trzy zmiany. Pracownicy byli najuczciwszymi ludźmi na świecie. Nikt nigdy nie wyniósł niczego z zakładu. Wyroby z tworzyw sztucznych były bowiem, ich zdaniem, tak nieprzydatne, że nie było sensu nawet próbować. Nie było czego z tym zrobić, jedynie wyrzucić. Zawsze, gdy dziadek stał przy maszynie, i mijamy mu godziny, bo obróbka skrawaniem bardzo wciąga, dziadek zastanawiał się po co robią to wszystko. Ale nie miał się kogo spytać, bo nawet, jeśli szef wiedział, na czym polega to przetwórstwo tworzyw sztucznych, to jemu i tak nie zdradziłby tego. Więc dziadek i jemu podobni przychodzili codziennie do pracy, by robić wyroby z tworzyw sztucznych. Małe, kolorowe, okrągłe. Po pewnym czasie znudzili się już zastanawianiem do czego to, więc przestali zadawać pytania. Obróbka skrawaniem wypełniała dziadkowi cały dzień, stał przy maszynie i pracował. Liczyło się już tylko to, by przetwórstwo tworzyw sztucznych płaciło za te bezużyteczne produkty. Dopiero kilka lat później okazało się, że jednak praca w fabryce nie była bezcelowa. Na rynku pojawiły się pierwsze urządzenia elektroniczne. Jakieś radia, piloty, gry. Wszystkie wyposażone były w takie kolorowe guziki. Gdy dziadek zobaczył to po raz pierwszy dotarło do niego, że wytworzyli przycisków dla kilku pokoleń. Wszystko szło do Chin. Wielka tajemnica została rozwiązana po wielu latach pracy wielu nieświadomych niczego ludzi.
Komentarzy (0)